Μια σύντομη ιστορία του αρώματος, από την Κύπρο της Εποχής του Χαλκού ως το Chanel N°5

Πολύ πριν από το Παρίσι, οι άνθρωποι σε αυτό το νησί έφτιαχναν αρωματικά έλαια από φυτά. Η ιστορία του αρώματος περνά πολύ κοντά από το μέρος όπου γεμίζουμε τα decant μας.

Ένα εργαστήριο κοντά στη Λεμεσό

Στην Πύργο-Μαυροράκη, λίγο έξω από τη Λεμεσό, ιταλική αποστολή με επικεφαλής την αρχαιολόγο Maria Rosaria Belgiorno ανέσκαψε βιομηχανικό χώρο της Εποχής του Χαλκού με εργαστήρια ελαιολάδου, υφασμάτων και μετάλλου, καθώς και έναν χώρο που οι ανασκαφείς ταύτισαν με αρωματοποιείο. Χρονολογείται γενικά γύρω στο 2000 π.Χ., αν και οι δημοσιευμένες χρονολογίες διαφέρουν. Αργότερα ερευνητές αναδημιούργησαν αρώματα από τα φυτά που βρέθηκαν εκεί και τα παρουσίασαν σε έκθεση στη Ρώμη.

Η πρώτη επώνυμη αρωματοποιός

Σφηνοειδής πινακίδα από τη Μεσοποταμία, γύρω στο 1200 π.Χ., αναφέρει μια γυναίκα ονόματι Ταπούτι ως παρασκευάστρια αρωμάτων. Δούλευε με άνθη, λάδι και κάλαμο, και είναι από τις πρώτες χημικούς που γνωρίζουμε ονομαστικά.

Γάντια και Grasse

Τον 16ο αιώνα η Grasse της Προβηγκίας ήταν γνωστή για τα δέρματά της. Τα βυρσοδεψημένα γάντια μύριζαν άσχημα και γι’ αυτό αρωματίζονταν, και σταδιακά η τοπική τέχνη πέρασε από τα γάντια στο άρωμα. Η Grasse παραμένει στενά δεμένη με την αρωματοποιία.

Από την Κολωνία στο εργαστήριο

Στις αρχές του 18ου αιώνα, Ιταλοί αρωματοποιοί στην Κολωνία έφτιαξαν ένα ελαφρύ νερό εσπεριδοειδών που έδωσε το όνομά του στην eau de cologne. Στα τέλη του 19ου αιώνα τα συνθετικά υλικά μπήκαν στην αρωματοποιία, και το Jicky της Guerlain (1889) αναφέρεται συχνά ως πρώιμο παράδειγμα. Το 1921 ο Ernest Beaux συνέθεσε το Chanel N°5, γνωστό για τη γενναιόδωρη χρήση αλδεϋδών.

Γιατί έχει σημασία σήμερα

Το άρωμα ήταν πάντα θέμα υλικών και τέχνης, και αλλάζει σε κάθε δέρμα. Γι’ αυτό έχει νόημα να δοκιμάζετε πρώτα λίγα χιλιοστόλιτρα, είτε το μπουκάλι έρχεται από το Παρίσι είτε από έναν μικρό οίκο.